Czujnym Okiem

Kilka nieświątecznych portretów

2011-12-30T05:15:00.000-08:00

Próbowałam sfotografować aurę tegorocznych świąt. Niestety zamiast kadrów ukazujących tę specyficzną, pełną zakupowego szaleństwa ogarniającą wszystko i wszystkich atmosferę- wyszły jak zwykle portrety....mało świąteczne na dodatek...

„Z ukrycia”

2011-11-27T12:27:00.000-08:00

„Z bliska”

2011-10-16T13:22:00.000-07:00

Twarze dojrzałych ludzi potrafią, być niezwykle przejmujące. Zdarza się więc, iż przechadzam się ulicami miasta w poszukiwaniu intrygujących, charakternych postaci. Śmieję się jednak, iż zdecydowana większość kadrów- zamiast na wyświetlaczu monitora, pojawia się i na zawsze pozostaje tylko w mojej głowie:-) Dar naciskania spustu migawki w „odpowiednim momencie” to jak na razie dla mnie niedościgniona umiejętność!!

W jaki sposób fotografuję nieznajomych?- pytają przyjaciele. Otóż zazwyczaj robię to z ukrycia bądź naciskam spust z zaskoczenia, nim obiekt moich zainteresowań zdąży zainterweniować. Czasem jednak śmiało podchodzę i pytam: „ Ma Pan/Pani bardzo interesującą twarz, czy mogłabym ją sfotografować?” Szczere i bezpośrednie podejście do nieznajomego mimo, iż nie zawsze kończy się zadowalającym zdjęciem, jest bezsprzecznie bezcennym doświadczeniem.

W marcowym numerze „Malemena” pojawił się niesamowity wywiad z Tomaszem Tomaszewskim, w którym znany fotoreporter przytacza bardzo ciekawą anegdotę : „Na Śląsku młody człowiek, który o 9 rano miał już kilka promili alkoholu we krwi i nie siedział, bardziej leżał na chodniku, jak mnie zobaczył z aparatem, to się zerwał i nie będę przytaczał dokładnie słów, których użył, ale chodziło mu głównie o to, bym zniknął. Wykrzyczał, że nigdy nikomu nie dał się sfotografować. I żebym ja w ogóle o tym zapomniał. Spojrzałem na niego spokojnie i mówię: „ Słuchaj, ja tak byle kogo to nie fotografuję”. I jego to kompletnie zbiło z pantałyku. Efekt był taki, że trzy minuty później rozerwał koszulę i mówi: „Zrób mi zdjęcie”. Ten sam gość, który przed chwilą toczył pianę z ust. Ja natomiast na twarzy nie miałem nic poza życzliwością i uśmiechem. Uśmiech to narzędzie o niewyobrażalnej mocy…”

I ja zgadzam się z Panem Tomaszem w 100% :-D!!

Fotoreportaż Lizbona cz.2

2011-08-26T13:58:00.000-07:00

I jeszcze kilka kadrów...

Fotoreportaż Lizbona

2011-08-11T06:03:00.001-07:00

A więc zacznę od Lizbony. Miasta, które pochłonęło mnie bez reszty na kilka długich dni i nocy. Niespieszne obserwowanie tętniącej życiem ulicy, podglądanie codziennych rytuałów rodowitych lizbończyków to przyjemności najwyższego szczebla. Grupka staruszków przesiadująca codziennie w tej samej pastelerii, kobiety wywieszające pranie nad głowami przechodniów, młodzież odkorkowująca kolejną już butelkę wina, żółte tramwaje pokonujące z piskiem wysokie wzniesienia, wąskie brukowane uliczki to tylko początek długiej listy obrazów tak znamiennych dla tego miasta. Wtapiając się w tłum można na moment poczuć się jego częścią. A to bardzo przyjemne uczucie.

A teraz trochę koloru, gdyż Lizbona to niezwykle barwne miasto.